അപൂര്‍ണ്ണ ശില്പങ്ങള്‍ ‌(നാടകം)-പൂര്‍ണ്ണരൂപത്തില്‍

റിപ്പബ്ലിക് ദിനം പ്രമാണിച്ച് ഒരു നാടകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയാണ്.
16 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് ഞാനെഴുതിയതാണ്.ഇത് ആകാശവാണി തിരുവനന്തപുരം നിലയം പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.


അവതരിപ്പിക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ vidushakan1@gmail.com എന്ന ഈമെയിലില്‍ അറിയിക്കാന്‍ അപേക്ഷ.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌—————————————————————————–

കഥാപാത്രങ്ങള്‍

മുത്തച്ഛന്‍

ബ്രഹ്മദത്തന്‍

ദേവദത്തന്‍

കാവിവേഷധാരി

പച്ചവേഷധരി

വെള്ളവേഷധാരി

പഥികന്‍


—————————————————————————————-

രംഗം-1

(ഒരു പഴയ ബംഗ്ലാവിന്റെ പൂമുഖമാണ് രംഗം.രംഗത്ത് ഇടതുവശത്തയി ഒരു ചാരുകസേര കാണാം.കസേരയില്‍ വയസ്സനായ ശില്പി(മുത്തച്ചന്‍)ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.എന്തോ ആലോചനയിലാണ്.നിമിഷം.ബ്രഹ്മദത്തന്‍ അകത്തുനിന്നും വരുന്നു.)

ബ്രഹ്മ:-മുത്തച്ഛാ.. മുത്തച്ഛാ…

ശില്പി:എന്താ കുഞ്ഞേ..

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛന്‍ എന്തോ വല്യ ആലോചനയിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു?

ശില്പി:ങ്ങ്ഹാ..ഇനി ചിലപ്പോ ആലോചനകള്‍ക്കൊന്നും സമയം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ..ജീവിതമല്ലേ,അതിനൊരു പളുങ്കുപാത്രത്തിന്റെ വിലയേയുള്ളൂ.എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും നിലത്തുവീണ് പൊട്ടിത്തകരാവുന്നതാണ്.

ബ്രഹ്മ:ഓ തത്വശാസ്ത്രം?

ശില്പി:-ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നമാകുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും വല്യ തത്വചിന്തകന്മാരായിത്തീരും.

ബ്രഹ്മ:ആന്തരാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ ആഡംബരങ്ങള്‍കൊണ്ട് മരണത്തെ ജയിക്കമെന്ന വ്യാമോഹം..

ശില്പി:നിന്റെ വ്യാഖ്യാനം നന്നായി.ങ്ങ്ഹാ..പിന്നെ നിന്റെ ശില്പത്തിന്റെ പണി ഏതുവരെയായി?

ബ്രഹ്മ:പുരോഗമിക്കുന്നു.പക്ഷെ മുത്തച്ഛാ…

ശില്പി:പൂര്‍ണ്ണതയിലെത്തുമെന്ന വിശ്വാസം നിനക്കില്ല എന്നല്ലേ പറയാന്‍ വന്നത്?

ബ്രഹ്മ:-അതെ മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:പക്വതയുള്ള ഒരു മനസ്സിന് മാത്രമേ പൂര്‍ണ്ണതയുള്ള ഒരു കലാസൃഷ്ടിക്ക് രൂപം നല്‍കാനാവൂ.

ബ്രഹ്മ:അതിന് ഞാനെന്താണ് വേണ്ടത് മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:ഒറ്റവാക്കിലുള്ള ഒരു പരിഹാരം ഈ മുത്തച്ഛന്റെ കയ്യിലിലുണ്ണീ..കാത്തിരിക്കുക,കാലം നിന്നെ പൂര്‍ണ്ണനാക്കും.

ബ്രഹ്മ:-അതുവരെ എന്റെ ശില്പം അപൂര്‍ണ്ണാവസ്ഥയില്‍ തുടരണമെന്നോ..

ശില്പി:അതെ.ശില്പിക്ക് ഒരു തപസ്യയാണ്,ഒരു കലാസൃഷ്ടിക്ക് രൂപം നല്‍കുക എന്നത്.ചിലപ്പോള്‍ അതിന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടിവന്നേയ്ക്കാം..എങ്കിലും നമ്മള്‍ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നേ പറ്റൂ..

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛന്‍ കണ്ടോ എന്റെ ആ അപൂര്‍ണ്ണ ശില്പം?

ശില്പി:ഞാന്‍ കണ്ടു.എനിക്കത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.നീ അത് സാവധാനം പൂര്‍ത്തിയാക്കുക.ഭാരതാംബയുടെ ചൈതന്യത്തെയല്ലേ അതിലാവാഹിക്കാന്‍ നീ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ബ്രഹ്മ:അതെ,ഭാരതാംബയുടെ പുതിയൊരു ശില്പം,അതാണെന്റെ സ്വപ്നം.പക്ഷെ മുത്തച്ഛാ..ആ ശില്പത്തിന്റെ മുഖത്തെ ദൈന്യത..ആ പേടിച്ചരണ്ട മിഴികള്‍.. ദാഹംകൊണ്ട് വിടര്‍ന്ന ആ ചുണ്ടുകള്‍..ഈ രൂപം ഒരിക്കലും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.പക്ഷെ എങ്ങിനെയോ…ഞാന്‍ കുറേ നാളായി അവ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു..പുഞ്ചിരി തൂകിനില്‍ക്കുന്ന നിത്യസ്വരൂപിണിയായ ഭാരതാബ-അതാണെന്റെ ലക്ഷ്യം.

ശില്പി:-എത്ര സുന്ദരമായ ലക്ഷ്യം!ഉണ്ണീ..അത്തരത്തിലൊരു ശില്പം നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ നിനക്ക് കഴിയും,കഴിയണം.

ബ്രഹ്മ:തീര്‍ച്ചയായും മുത്തച്ഛാ..ആ ശില്പത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണതയ്ക്ക് വേണ്ടിവന്നാല്‍ എന്റെ ജീവന്‍പോലും ബലിയര്‍പ്പിക്കാന്‍ ഞാനൊരുക്കമാണ്.

ശില്പി:(പെട്ടെന്ന്)ഉണ്ണീ…
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
ബ്രഹ്മ:അതെ മുത്തച്ഛാ..എന്റെ മനസ്സിപ്പോഴും പറയുന്നു എനിക്കത്തരത്തിലൊരു ശില്പത്തിന് രൂപം നകകാന്‍ കഴിയുമെന്ന്.

ശില്പി:നിന്റെ ആഗ്രഹം സഫലമാകട്ടെ.കുട്ടീ,അതിനായി ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം.

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛന്റെ അനുഗ്രഹം മാത്രം മതിയെനിക്ക്.

ശില്പി:അതെപ്പോഴും ഉണ്ണിക്കുണ്ടാവും.എനിക്കുശേഷം എന്റെ പാത പിന്‍തുടരാന്‍ എന്നേക്കാള്‍ സമര്‍ത്ഥനായ എന്റെ ഉണ്ണിയുണ്ടല്ലോ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നുന്നു.
മതി..മതി..എനിക്ക് തൃപ്തിയായി.ഉണ്ണിക്കറിയോ പണ്ടെനിക്കും ഇത്പോലൊരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു..

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:അതെ ഉണ്ണി,അന്നദാതാവും കരുണാമയിയുമായ ഭാരതാംബ തന്റെ പ്രിയ പുത്രര്‍ക്ക് അനുഗ്രഹവചസുകള്‍ ചൊരിയുന്ന സുന്ദരരൂപം.പക്ഷെ അതെന്നോ തകര്‍ക്കപ്പെട്ടു.ആ തകര്‍ച്ചയുടെ ആഘാതത്തില്‍നിന്ന് മോചനം നേടാന്‍ ഇന്നുവരെ ഈ മുത്തച്ഛന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഞാന്‍ തോറ്റുമടങ്ങിയയിടത്ത് എന്റെ ഉണ്ണി ജയിക്കണം!

(ബ്രഹ്മദത്തന്റെ അനുജന്‍ ഓടിക്കിതച്ചെത്തുന്നു.)

ദേവദത്തന്‍:(പുറത്തുനിന്ന്)മുത്തച്ഛാ..മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:എന്താ..എന്താ…

ദേവ:മുത്തച്ഛനത് മറന്നു..മുത്തച്ഛനത് മറന്നോ?

ശില്പി:-എന്താണ് ദേവാ…

ദേവ:ഇന്നവര്‍ വരും.അതെ ഇന്നവര്‍ വരും..

ബ്രഹ്മ:ദേവാ..നീ ആരുടെ കാര്യമാണിപ്പറയുന്നത്?
(മുത്തച്ഛന് മൗനം)

ദേവ:ഞാന്‍ പറയുന്നതോ,ചേട്ടനുമത് മറന്നു.ആ ശില്പങ്ങള്‍ക്കായി അവരിന്ന് വരും.ശില്പവുമായല്ലാതെ അവര്‍ മടങ്ങില്ല.ഇന്ന് ആഗസ്റ്റ് 15 ആണ്.

ബ്രഹ്മ:ദേവാ…

ദേവ:അതെ ചേട്ടാ..

ശില്പി:-അതെ അവരിന്ന് വരും.

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛനാ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം കൊടുത്തോ?

ദേവ:ഇല്ല,മുത്തച്ഛനാ പണി തുടങ്ങിയതുപോലുമില്ല.

ശില്പി:-അതെ ഉണ്ണി,ഞാന്‍ ആശില്പങ്ങളുടെ പണി ഇതുവരെ ആരംഭിച്ചിട്ടില്ല.

ദേവ:ഇന്ന് നാം അവരോട് എന്ത് പറയും?

ശില്പി:ഉണ്ണീ..ഞാന്‍ നിസ്സഹായനാണ്.

ദേവ:മുത്തച്ഛന്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു.വയ്യങ്കിലെന്തിനേറ്റു?

ശില്പി:അല്ലാതെന്തു ചെയ്യും?നാം ശില്പിമാരല്ലേ?ശില്പങ്ങള്‍ പണിയുക എന്നതല്ലേ നമ്മുടെ കര്‍ത്തവ്യം?

ബ്രഹ്മ:-പിന്നെന്തുകൊണ്ട്…

ശില്പി:ഉണ്ണീ..ആ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നലകാന്‍ കഴിയില്ല.അതെ,ആര്‍ക്കും കഴിയില്ല.

ദേവ:മുത്തച്ഛാ…

ശില്പി:അതെ കുട്ടി,കഴിഞ്ഞ 62 വര്‍ഷങ്ങളായി ഞാനാ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്‍കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.ഇന്നുവരെ എനിക്കതിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.ഇനിയൊരാള്‍ക്ക് കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും എനിക്കില്ല.

ദേവ:പക്ഷെ മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:നീ ഭയപ്പെടേണ്ട,അവര്‍ വരട്ടെ…അവര്‍ വരട്ടെ…

ദേവ:-കഴിഞ്ഞ ആഗസ്റ്റ് 15 നും അവര്‍ വന്നു.അവരുടെ ശില്പങ്ങള്‍ കാണാഞ്ഞ് അവര്‍ മുത്തച്ഛനുനേരെ കത്തിയോങ്ങി..

ബ്രഹ്മ:എന്ത്…

ദേവ:അതെ ചേട്ടാ..പിന്നെ,ഞാനൊരുവിധം അവരെ പറഞ്ഞയയ്ക്കുകയായിരുന്നു.ഇന്ന് അവര്‍ അങ്ങനെ മടങ്ങില്ല.

ബ്രഹ്മ:ആര്‍ക്കും നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ആ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്‍കാമെന്ന് മുത്തച്ഛനെന്തിന് സമ്മതിച്ചു?

ദേവ:മുത്തച്ഛന്‍ സ്വമനസ്സാലെ സമ്മതിച്ചതല്ല.അവര്‍ മുത്തച്ഛനെക്കൊണ്ട് സമ്മതിച്ചതാണത്രെ..

ശില്പി:അതെ ഉണ്ണി..ഞാന്‍ ഞാന്‍..

(ബ്രഹ്മദത്തന്‍ മുത്തച്ഛനെ അകത്തേക്ക്കൊണ്ടുപോകുന്നു.നിമിഷം.പഥികന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു.അയാള്‍ ആകെ പരവശനാണ്)

ദേവ:നിങ്ങളാരാണ്?

പഥി:(മൗനം)

ദേവ:-നിങ്ങള്‍ക്കെന്താണ് വേണ്ടത്?

പഥി:-(കിതപ്പോടെ)എനിക്ക്..എനിക്ക്..കുറച്ച് വെള്ളം വേണം.

(ദേവദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോകുന്നു.ഈ സമയം പഥികന്‍ മുറിയാകെ നോക്കിക്കാണുന്നു.ദേവദത്തന്‍ വെള്ളവുമായി വരുന്നു.പഥികന്‍ വാങ്ങിക്കുടിക്കുന്നു.)

പഥി:ഇതൊരു ശില്പിയുടെ വീടല്ലേ?ഞാനന്വേഷിക്കുകയായിരുന്ന ശില്പിയുടെ വീട്.

ദേവ:-നിങ്ങളന്വേഷിക്കുന്ന ശില്പിയോ?

പഥി:അതെ,എനിക്കാ ശില്പിയെ കണ്ടെത്തണം.അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടെത്താനാണ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഞാനീ യാത്ര ആരംഭിച്ചത്.

ദേവ:-നിങ്ങളുദ്ദേശിക്കുന്നത്…

പഥി:-(അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ)അദ്ദേഹത്തെ എനിക്ക് കണ്ടെത്തിയേ കഴിയൂ.അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍..എന്റെ നാട്…

ദേവ:എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.

പഥി:-പറയൂ,ഇതാ ശില്പിയുടെ വീടല്ലേ…

ദേവ:-ഒരു ശില്പിയുടെ വീടാണ്.പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ തേടിവന്ന ശില്പി?

പഥി:-അതെ,അദ്ദേഹത്തെത്തന്നെ.വിരല്‍ത്തുമ്പുകൊണ്ട് അത്ഭുതങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അതുല്യനായ ശില്പി.അദ്ദേഹത്തിന് മാത്രമേ ആ ശില്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുവാന്‍ കഴിയൂ.പക്ഷെ അത് പാടില്ല.

(മുത്തച്ഛന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു)

ശില്പി:നീ ഇതുവരെ തേടിനടന്ന ശില്പി ഞാനാണ്..

പഥി:ശില്പീ…ഞാന്‍..ഞാന്‍ വന്നത്..

ശില്പി:എനിക്കറിയാം..ആ ശില്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നു പറയാനല്ലേ..

പഥി:അതെ,ആ ശില്പങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും പൂര്‍ണ്ണമാകാന്‍ പാടില്ല..

ദേവ:-അതെന്തുകൊണ്ട്?

പഥി:ഇതിനുപുറത്ത് അവര്‍ പൂപ്പന്തലുകള്‍ ഉയര്‍ത്തിത്തുടങ്ങി;ശില്പങ്ങള്‍ കുടിയിരുത്താന്‍.അവരുടെ അനുയായികള്‍ വാളുകള്‍ക്ക് മൂര്‍ച്ചകൂട്ടുകയാണ്;ഈ ഭൂമിയെ വെട്ടിമുറിക്കുവാന്‍..

ശില്പി:-അയ്യോ…

ദേവ:-സത്യമാണോ നിങ്ങളീപ്പറയുന്നത്?

പഥി:-അതെ.അവര്‍ നമ്മുടെ മണ്ണ് പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ കച്ചകെട്ടിനില്‍ക്കുകയാണ്.ഒരിക്കല്‍ വെട്ടിമുറിച്ചതിന് സാക്ഷിയാകേണ്ടിവന്നതിലുള്ള ദു:ഖം ഇപ്പോഴും കെട്ടടങ്ങിയിട്ടില്ല.അതിനുമുന്‍പ്…

ദേവ:അതെന്തൊരു സംഭവമായിരുന്നു..ഇന്നുവരെ ലോകം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കുടുയൊഴിക്കല്‍..അതിന്റെ മറവില്‍ നടന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യക്കുരുതി-

പഥി:അത് വീണ്ടുമിവിടെ ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍ പോകുന്നു.ശില്പീ..നിങ്ങളാ ശില്പങ്ങള്‍ അവരെ ഏല്പിക്കരുത്.

ദേവ:അതെ മുത്തച്ഛാ..അത് പാടില്ല.ഭാരത ചരിത്രത്തിന്റെ സുവര്‍ണ്ണത്താളുകളീല്‍ ഒന്നിലേറെ പ്രാവിശ്യം രക്തക്കറ പുരണ്ടു..അതിനി അനുവദിച്ചുകൂടാ..

ശില്പി:ഞാനാ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്കിയിട്ടില്ല.എനിക്കതിന് കഴിയുകയുമില്ല.സംശയിക്കേണ്ട ഞാന്‍ പറയുന്നത് സത്യമാണ്.

പഥി:മതി..മതി..ഞാന്‍ പോകുന്നു.എനിക്ക് ഒത്തിരിക്കര്യങ്ങള്‍ ഇനിയുമുണ്ട് ചെയ്തുതീര്‍ക്കാന്‍..

ശില്പി:ധൈര്യമായി പോകൂ കുട്ടീ..

ദേവ:-അതെ,നിങ്ങളുടെ പിന്നില്‍ എന്നം ഞങ്ങളുണ്ടായിരിക്കും.

(പഥികന്‍ പുറത്തേക്കും മുത്തച്ഛന്‍ അകത്തേക്കും പോകുന്നു.
ദേവദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ കാവി വേഷധാരി വരുന്നു)

കാവി:-എവിടെയാ കിഴവന്‍?എന്റെ ശില്പം പൂര്‍ത്തിയായോ?ചോദിച്ചതു കേട്ടില്ലേ?

ദേവ:-കേട്ടു.

കാവി:എന്നിട്ടും മൗനം..?

ദേവ:നിങ്ങള്‍ക്കായി ഒരു ശില്പം നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് മുത്തച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു..

കാവി:-എന്ത്?

ദേവ:-അതെ

കാവി:-എവിടെ അയാള്‍?എനിക്കായി ഒരു ശില്പം സാധ്യമാല്ലെന്നോ?

ദേവ:-ദയവായി നിങ്ങള്‍ ശാന്തനാകൂ.

കാവി:ഇനിയും എന്നെ കബളിപ്പിക്കാമെന്ന് കരുതേണ്ട.എനിക്ക് ഒരു ശില്പം വേണം.-എന്റെ ശില്പം-അതുംകൊണ്ടല്ലാതെ ഞാന്‍ മടങ്ങിപ്പോകില്ല.

ദേവ:-ഞാന്‍ മുത്തച്ഛനോട് പറയാം.

കാവി:-വേഗമായിരിക്കണം.

(ദേവദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോകുന്നു.പച്ച വേഷധാരി വരുന്നു.കാവി വേഷധാരി ചാരു കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്നു)

പച്ച:-എടാഹമുക്കേ..എവിടെ നമ്മുടെ ശില്പം? വെക്കം എടുക്ക് ..


(കാവി വസ്ത്രധാരി പെട്ടെന്ന് എണീക്കുന്നു)


പച്ച :-..നിങ്ങളോഎന്താ ഇബിടെ?


കാവി:-ഒരാവിശ്യമുണ്ട്.


പച്ച :-പറയാവുന്നതാണെങ്കില്‍ നമ്മളോട് പറയ്..


കാവി:-എന്റെ ശില്പം വാങ്ങാന്‍..


പച്ച:-ഞമ്മളും അതിന് തന്നെയാ വന്നത് ,ഞമ്മളെ ശില്പം വാങ്ങാന്‍..


62 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഒരു ആഗസ്റ്റ് 15 നാണ് ഞമ്മളെ ശില്പത്തിന്റെ പണി തുടങ്ങിയത്.


കാവി:-എന്റെ ശില്പവും പണിയാന്‍ ആരംഭിച്ചിട്ട് 62 വര്‍ഷമായി..


പച്ച:-എന്നിട്ടും ആ ഹമുക്ക് ഒണ്ടാക്കിത്തീര്‍ന്നില്ലേ..


കാവി:-ഇല്ലെന്നാ തോന്നുന്നേ..എന്റെ ശില്പത്തിന്റെ പണിയിലായിരിക്കും അയാളിപ്പോള്‍..


പച്ച:അല്ല,ഞമ്മള ശില്പമായിരിക്കും പണീണത്..മനോഹരമായ മൊഞ്ചുള്ള ഞമ്മന്റെ ശില്പം..


കാവി:-ഇതുവരെ ആരും പണിതിട്ടില്ലാത്ത ,ഇനി ആരും പണിയാത്ത ശില്പമാണ് എന്റേത്..അതിനോട് കിടപിടിക്കാന്‍ ഈ ഭൂമുഖത്ത് മറ്റൊരു ശില്പവുമുണ്ടായിരിക്കുകയില്ല.


പച്ച :-ആ ശെയ്ത്താനെ കാണണില്ലല്ല് .ഞമ്മളെ ശില്പത്തിന്റെ പണിയിലായിരിക്കും..


(വെള്ള വസ്ത്രധാരി പ്രവേശിക്കുന്നു)


വെള്ള:-(പുറത്തുനിന്ന്)ഇവിടെ ആരും ഇല്ലേ..ഇവിടെ ആരും ഇല്ലേ..


കാവി:-നിങ്ങളെന്തിനാണ് വിളിച്ചുകൂവുന്നത്?


പച്ച:-നിങ്ങള്‍ക്കെന്താണ് വേണ്ടത്?


വെള്ള:-ഞാന്‍ എന്റെ ശില്പം വാങ്ങാന്‍ വന്നതാണ്..


കാവി:-നിങ്ങള്‍ക്കും ശില്പം പണിതുതരാമെന്ന് അയാള്‍ പറഞ്ഞോ?


വെള്ള:-പിന്നില്ലേ,62 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് ഒരു ആഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചാം തീയതിയാ എന്റെ ശില്പത്തിന്റെ പണി തുടങ്ങിയത്.


കാവി:-ങ്ങേഅപ്പോള്‍….


പച്ച :-ഞമ്മളെ മൂന്നുപേരുടേയും ശില്പം ഒണ്ടാക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് ഒരു ദെവസമാണല്ലോ..


വെള്ള:-ഭൂമിയിലും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലും വച്ച് ഏറ്റവും മനോഹരമായ ശില്പമാണ് എനിക്കുവേണ്ടി ഉണ്ടാക്കുന്നത്.


പച്ച:-എന്നോടും അങ്ങനെ തന്നെയാ പറഞ്ഞത്.


വെള്ള:-എനിക്കായിരിക്കും ഏറ്റവും നല്ല ശില്പം ഉണ്ടാക്കുന്നത്.


പച്ച:അല്ലന്നേ നമ്മക്കായിരിക്കും


കാവി:-ഏയ് എനിക്കായിരിക്കും


വെള്ള:-നമ്മളെന്തിന് തമ്മില്‍ തര്‍ക്കിക്കുന്നു.നമുക്കയാളെ വിളിച്ചു ചോദിക്കാം..


കാവി:-അതെ ,അങ്ങനെ തന്നെ..


വെള്ള:ഏയ്..ഇവിടെയരുമില്ലേ..ഏയ്


(മുത്തച്ഛന്‍ വരുന്നു.എല്ലാവരുടേയും മുഖത്ത് പ്രതീക്ഷ നിഴലിക്കുന്നു)


വെള്ള:എന്റെ ശില്പം പൂര്‍ത്തിയായോ?


കാവി:-എന്റെ ശില്പം?


പച്ച:-ഞമ്മന്റെ ശില്പം എവിടെ?


വെള്ള:-എന്താ നിങ്ങളൊന്നും മിണ്ടാത്തത്?


ശില്പി:ഞാന്‍..ഞാന്‍..ശില്പം ഇതുവരെ പണിതില്ല.


(എല്ലാവരും ഞെട്ടുന്നു)


പച്ച:അപ്പളേയ് എന്താ നെങ്ങടെ പരിപാടി?ഞമ്മളെ മക്കാറാക്കാനാ


വെള്ള:-മറ്റാരുടേയും ഉണ്ടാക്കിയില്ലെങ്കിലും എന്റെ ശില്പം കിട്ടിയേ തീരൂ..


കാവി:-എനിക്ക് എന്റെ ശില്പം വേണം.


ശില്പി:-എനിക്ക് നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ശില്പം പണിയാനാവില്ല.അതെ,നിങ്ങള്‍ക്കോരോരുത്തര്‍ക്കും ഓരോ ശില്പം പണിയാന്‍ എനിക്ക കഴിയില്ല.


കാവി:-എനിക്കാവശ്യം എന്റെ ശില്പമാണ്..


പച്ച:ഞമ്മക്ക് ആവശ്യം ഞമ്മന്റെ ശില്പമാണ്.


വെള്ള:എനിക്കും എന്റെ ശില്പമാണ് വേണ്ടത്.


കാവി:-ഇവര്‍ക്കൊക്കെ ശില്പം പണിയാമെന്ന് എന്തിനേറ്റു?ഞാനല്ലേ അന്നാദ്യം വന്നത്.


പച്ച;അല്ല,ഞമ്മളാണ്..


വെള്ള:-ഞാനാണ്.


പച്ച:നോക്കിം..നിങ്ങളീ മറ്റേ ബര്‍ത്തമാനം പറയല്ല്,..ങ്ങാ


ശില്പി:-നിങ്ങള്‍ ഒരു പ്രാവിശ്യം കൂടി ക്ഷമിക്കൂ ,അടുത്ത പ്രാവിശ്യം..


കാവി:-അത് സാധ്യമല്ല.


പച്ച:-ഞമ്മക്കും അത് പറ്റൂല..


വെള്ള:-എനിക്ക് എന്റെ ശില്പം ഇപ്പോള്‍ കിട്ടണം.


കാവി:എന്റെ ആരാധനാലയത്തിന്റെ നിര്‍മ്മാണം ഇന്നാണ് നടക്കേണ്ടത്.അത് നടന്നേ പറ്റൂ.


പച്ചഞമ്മള് ഇങ്ങക്ക് രണ്ട് മണിക്കൂറുകൂടി തരാം..വെക്കം ഒണ്ടാക്ക്..


വെള്ള:-രണ്ടുമണിക്കൂറിനകം എനിക്കും കിട്ടണം.


കാവി:-അതെ രണ്ടുമണിക്കൂര്‍ സമയം..ഉം വേഗം ,എന്താ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത്.


ശില്പി:-ഞാന്‍..ഞാന്‍


വെള്ള:-ഉം..പോകൂ..


(മുത്തച്ഛന്‍ അകത്തേക്ക് പോകുന്നു.നിമിഷങ്ങള്‍ കടന്നുപോകുന്നു.ദേവദത്തനും ബ്രഹ്മദത്തനും കൂടി ഒരു കണ്ണാടി ശില്പം കൊണ്ടുവരുന്നു.മുഅത്തച്ഛന്‍ പുറകെ വരുന്നു.)


കാവി:-ഇതെന്താണ്?ഇതൊരു കണ്ണാടി ശില്പമല്ലേ?


വെള്ള:-എന്റെ ശില്പമെവിടെ?


ശില്പി:-ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ ശില്പം.നിങ്ങള്‍ക്ക് മൂന്നുപേര്‍ക്കുംകൂടി ഞാനുണ്ടാക്കിയ ശില്പം.-കണ്ണാടി ശില്പം.


മൂന്നുപേരും:-കണ്ണാടി ശില്പമോ? തമാശ പറയാനുള്ള സമയമല്ലിത്.


ശില്പി:-തമാശയല്ല.ഇത ങ്ങിങ്ങളുടേതാണ്‘.അപൂര്‍ണ്ണരായ നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി പൂര്‍ണ്ണതയുള്ള ഓരോ ശില്പങ്ങള്‍ പണിയാന്‍ എനിക്കാവില്ല.


മൂന്നുപേരും:-ഞങ്ങള്‍ അപൂര്‍ണ്ണരെന്നോ?


ശില്പി:-അതെ,സംശയമെങ്കില്‍ ആ കണ്ണാടി ശില്പത്തിലൊന്നു നോക്കൂ..


(അവര്‍ ഓരോരുത്തരായി,അക്ഷമരായി ശില്പത്തിന് മുന്നില്‍ ചെന്ന് നോക്കുന്നു.ലജ്ജിച്ച് തലതാഴ്ത്തി മൂന്നുപേരും പിന്‍വാങ്ങുന്നു.)


ശില്പി:ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ബോധ്യമായില്ലേ,നിങ്ങളോരോരുത്തരും അപൂര്‍ണ്ണരാണെന്ന്.അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ഓരോ ശില്പങ്ങള്‍ സാധ്യമല്ല.


(പഥികന്‍ വതില്‍ക്കല്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു)


ശില്പി:ങ്ആ..പഥികനെത്തി..ഇനി അയാള്‍ സംസാരിക്കട്ടെ.ഞാന്‍ എന്റെ നിലവറയിലേക്ക് ..ശില്പങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ.


(മുത്തച്ഛനും ദേവദത്തനും അകത്തേക്ക് പോകുന്നു)


പഥി:-പ്രിയ സഹോദരരെ,നാം ഓരോരുത്തരും അപൂര്‍ണ്ണന്‍മാരാണ്.നാം ഒത്തുചേരുമ്പോള്‍ പൂര്‍ണ്ണത പ്രാപിക്കുന്നു.


ബ്രഹ്മ:-അതെ,നാം ഒറ്രക്കെട്ടായി നിന്നാല്‍ നമ്മെ ജയിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയില്ല.


പഥി:-നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കുംകൂടി ഒരു ശില്പം വേണം.(ബ്രഹ്മദത്തനോട്)ആ ശില്പം നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഇനി നിങ്ങള്‍ക്കേ കഴിയൂ.നിങ്ങളാ ശില്പം പണിയണം ഞങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി..


കാവി:-അതെ,ഞാന്‍ സത്യം ചെയ്യുന്നു..എന്റെ അസ്ഥികള്‍കൊണ്ട് ഞാനാ ശില്പത്തിന് ബലമേകും.


വെള്ള:-എന്റെ ശരീരം കൊണ്ട് ഞാനതിന് പൂര്‍ണ്ണത നല്‍കും.


പച്ച:ഞമ്മളെ രക്തംകൊണ്ട് ഞമ്മളതിന് ജീവന്‍ നല്‍കും.


പഥി:-വരൂആ അതുല്യമായ ശില്പത്തിനുവേണ്ടി നമുക്കൊന്നിക്കാം.



– ‌കര്‍ട്ടന്‍







Advertisements

അപൂര്‍ണ്ണ ശില്പങ്ങള്‍ ‌(നാടകം)

റിപ്പബ്ലിക് ദിനം പ്രമാണിച്ച് ഒരു നാടകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയാണ്.
16 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് ഞാനെഴുതിയതാണ്.ഇത് ആകാശവാണി തിരുവനന്തപുരം നിലയം പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.


അവതരിപ്പിക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ vidushakan1@gmail.com എന്ന ഈമെയിലില്‍ അറിയിക്കാന്‍ അപേക്ഷ.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌—————————————————————————–

കഥാപാത്രങ്ങള്‍

മുത്തച്ഛന്‍

ബ്രഹ്മദത്തന്‍

ദേവദത്തന്‍

കാവിവേഷധാരി

പച്ചവേഷധരി

വെള്ളവേഷധാരി

പഥികന്‍


—————————————————————————————-

രംഗം-1

(ഒരു പഴയ ബംഗ്ലാവിന്റെ പൂമുഖമാണ് രംഗം.രംഗത്ത് ഇടതുവശത്തയി ഒരു ചാരുകസേര കാണാം.കസേരയില്‍ വയസ്സനായ ശില്പി(മുത്തച്ചന്‍)ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.എന്തോ ആലോചനയിലാണ്.നിമിഷം.ബ്രഹ്മദത്തന്‍ അകത്തുനിന്നും വരുന്നു.)

ബ്രഹ്മ:-മുത്തച്ഛാ.. മുത്തച്ഛാ…

ശില്പി:എന്താ കുഞ്ഞേ..

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛന്‍ എന്തോ വല്യ ആലോചനയിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു?

ശില്പി:ങ്ങ്ഹാ..ഇനി ചിലപ്പോ ആലോചനകള്‍ക്കൊന്നും സമയം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ..ജീവിതമല്ലേ,അതിനൊരു പളുങ്കുപാത്രത്തിന്റെ വിലയേയുള്ളൂ.എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും നിലത്തുവീണ് പൊട്ടിത്തകരാവുന്നതാണ്.

ബ്രഹ്മ:ഓ തത്വശാസ്ത്രം?

ശില്പി:-ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നമാകുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും വല്യ തത്വചിന്തകന്മാരായിത്തീരും.

ബ്രഹ്മ:ആന്തരാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ ആഡംബരങ്ങള്‍കൊണ്ട് മരണത്തെ ജയിക്കമെന്ന വ്യാമോഹം..

ശില്പി:നിന്റെ വ്യാഖ്യാനം നന്നായി.ങ്ങ്ഹാ..പിന്നെ നിന്റെ ശില്പത്തിന്റെ പണി ഏതുവരെയായി?

ബ്രഹ്മ:പുരോഗമിക്കുന്നു.പക്ഷെ മുത്തച്ഛാ…

ശില്പി:പൂര്‍ണ്ണതയിലെത്തുമെന്ന വിശ്വാസം നിനക്കില്ല എന്നല്ലേ പറയാന്‍ വന്നത്?

ബ്രഹ്മ:-അതെ മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:പക്വതയുള്ള ഒരു മനസ്സിന് മാത്രമേ പൂര്‍ണ്ണതയുള്ള ഒരു കലാസൃഷ്ടിക്ക് രൂപം നല്‍കാനാവൂ.

ബ്രഹ്മ:അതിന് ഞാനെന്താണ് വേണ്ടത് മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:ഒറ്റവാക്കിലുള്ള ഒരു പരിഹാരം ഈ മുത്തച്ഛന്റെ കയ്യിലിലുണ്ണീ..കാത്തിരിക്കുക,കാലം നിന്നെ പൂര്‍ണ്ണനാക്കും.

ബ്രഹ്മ:-അതുവരെ എന്റെ ശില്പം അപൂര്‍ണ്ണാവസ്ഥയില്‍ തുടരണമെന്നോ..

ശില്പി:അതെ.ശില്പിക്ക് ഒരു തപസ്യയാണ്,ഒരു കലാസൃഷ്ടിക്ക് രൂപം നല്‍കുക എന്നത്.ചിലപ്പോള്‍ അതിന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടിവന്നേയ്ക്കാം..എങ്കിലും നമ്മള്‍ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നേ പറ്റൂ..

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛന്‍ കണ്ടോ എന്റെ ആ അപൂര്‍ണ്ണ ശില്പം?

ശില്പി:ഞാന്‍ കണ്ടു.എനിക്കത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.നീ അത് സാവധാനം പൂര്‍ത്തിയാക്കുക.ഭാരതാംബയുടെ ചൈതന്യത്തെയല്ലേ അതിലാവാഹിക്കാന്‍ നീ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ബ്രഹ്മ:അതെ,ഭാരതാംബയുടെ പുതിയൊരു ശില്പം,അതാണെന്റെ സ്വപ്നം.പക്ഷെ മുത്തച്ഛാ..ആ ശില്പത്തിന്റെ മുഖത്തെ ദൈന്യത..ആ പേടിച്ചരണ്ട മിഴികള്‍.. ദാഹംകൊണ്ട് വിടര്‍ന്ന ആ ചുണ്ടുകള്‍..ഈ രൂപം ഒരിക്കലും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.പക്ഷെ എങ്ങിനെയോ…ഞാന്‍ കുറേ നാളായി അവ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു..പുഞ്ചിരി തൂകിനില്‍ക്കുന്ന നിത്യസ്വരൂപിണിയായ ഭാരതാബ-അതാണെന്റെ ലക്ഷ്യം.

ശില്പി:-എത്ര സുന്ദരമായ ലക്ഷ്യം!ഉണ്ണീ..അത്തരത്തിലൊരു ശില്പം നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ നിനക്ക് കഴിയും,കഴിയണം.

ബ്രഹ്മ:തീര്‍ച്ചയായും മുത്തച്ഛാ..ആ ശില്പത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണതയ്ക്ക് വേണ്ടിവന്നാല്‍ എന്റെ ജീവന്‍പോലും ബലിയര്‍പ്പിക്കാന്‍ ഞാനൊരുക്കമാണ്.

ശില്പി:(പെട്ടെന്ന്)ഉണ്ണീ…
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
ബ്രഹ്മ:അതെ മുത്തച്ഛാ..എന്റെ മനസ്സിപ്പോഴും പറയുന്നു എനിക്കത്തരത്തിലൊരു ശില്പത്തിന് രൂപം നകകാന്‍ കഴിയുമെന്ന്.

ശില്പി:നിന്റെ ആഗ്രഹം സഫലമാകട്ടെ.കുട്ടീ,അതിനായി ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം.

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛന്റെ അനുഗ്രഹം മാത്രം മതിയെനിക്ക്.

ശില്പി:അതെപ്പോഴും ഉണ്ണിക്കുണ്ടാവും.എനിക്കുശേഷം എന്റെ പാത പിന്‍തുടരാന്‍ എന്നേക്കാള്‍ സമര്‍ത്ഥനായ എന്റെ ഉണ്ണിയുണ്ടല്ലോ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നുന്നു.
മതി..മതി..എനിക്ക് തൃപ്തിയായി.ഉണ്ണിക്കറിയോ പണ്ടെനിക്കും ഇത്പോലൊരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു..

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:അതെ ഉണ്ണി,അന്നദാതാവും കരുണാമയിയുമായ ഭാരതാംബ തന്റെ പ്രിയ പുത്രര്‍ക്ക് അനുഗ്രഹവചസുകള്‍ ചൊരിയുന്ന സുന്ദരരൂപം.പക്ഷെ അതെന്നോ തകര്‍ക്കപ്പെട്ടു.ആ തകര്‍ച്ചയുടെ ആഘാതത്തില്‍നിന്ന് മോചനം നേടാന്‍ ഇന്നുവരെ ഈ മുത്തച്ഛന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഞാന്‍ തോറ്റുമടങ്ങിയയിടത്ത് എന്റെ ഉണ്ണി ജയിക്കണം!

(ബ്രഹ്മദത്തന്റെ അനുജന്‍ ഓടിക്കിതച്ചെത്തുന്നു.)

ദേവദത്തന്‍:(പുറത്തുനിന്ന്)മുത്തച്ഛാ..മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:എന്താ..എന്താ…

ദേവ:മുത്തച്ഛനത് മറന്നു..മുത്തച്ഛനത് മറന്നോ?

ശില്പി:-എന്താണ് ദേവാ…

ദേവ:ഇന്നവര്‍ വരും.അതെ ഇന്നവര്‍ വരും..

ബ്രഹ്മ:ദേവാ..നീ ആരുടെ കാര്യമാണിപ്പറയുന്നത്?
(മുത്തച്ഛന് മൗനം)

ദേവ:ഞാന്‍ പറയുന്നതോ,ചേട്ടനുമത് മറന്നു.ആ ശില്പങ്ങള്‍ക്കായി അവരിന്ന് വരും.ശില്പവുമായല്ലാതെ അവര്‍ മടങ്ങില്ല.ഇന്ന് ആഗസ്റ്റ് 15 ആണ്.

ബ്രഹ്മ:ദേവാ…

ദേവ:അതെ ചേട്ടാ..

ശില്പി:-അതെ അവരിന്ന് വരും.

ബ്രഹ്മ:മുത്തച്ഛനാ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം കൊടുത്തോ?

ദേവ:ഇല്ല,മുത്തച്ഛനാ പണി തുടങ്ങിയതുപോലുമില്ല.

ശില്പി:-അതെ ഉണ്ണി,ഞാന്‍ ആശില്പങ്ങളുടെ പണി ഇതുവരെ ആരംഭിച്ചിട്ടില്ല.

ദേവ:ഇന്ന് നാം അവരോട് എന്ത് പറയും?

ശില്പി:ഉണ്ണീ..ഞാന്‍ നിസ്സഹായനാണ്.

ദേവ:മുത്തച്ഛന്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു.വയ്യങ്കിലെന്തിനേറ്റു?

ശില്പി:അല്ലാതെന്തു ചെയ്യും?നാം ശില്പിമാരല്ലേ?ശില്പങ്ങള്‍ പണിയുക എന്നതല്ലേ നമ്മുടെ കര്‍ത്തവ്യം?

ബ്രഹ്മ:-പിന്നെന്തുകൊണ്ട്…

ശില്പി:ഉണ്ണീ..ആ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നലകാന്‍ കഴിയില്ല.അതെ,ആര്‍ക്കും കഴിയില്ല.

ദേവ:മുത്തച്ഛാ…

ശില്പി:അതെ കുട്ടി,കഴിഞ്ഞ 62 വര്‍ഷങ്ങളായി ഞാനാ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്‍കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.ഇന്നുവരെ എനിക്കതിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.ഇനിയൊരാള്‍ക്ക് കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും എനിക്കില്ല.

ദേവ:പക്ഷെ മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:നീ ഭയപ്പെടേണ്ട,അവര്‍ വരട്ടെ…അവര്‍ വരട്ടെ…

ദേവ:-കഴിഞ്ഞ ആഗസ്റ്റ് 15 നും അവര്‍ വന്നു.അവരുടെ ശില്പങ്ങള്‍ കാണാഞ്ഞ് അവര്‍ മുത്തച്ഛനുനേരെ കത്തിയോങ്ങി..

ബ്രഹ്മ:എന്ത്…

ദേവ:അതെ ചേട്ടാ..പിന്നെ,ഞാനൊരുവിധം അവരെ പറഞ്ഞയയ്ക്കുകയായിരുന്നു.ഇന്ന് അവര്‍ അങ്ങനെ മടങ്ങില്ല.

ബ്രഹ്മ:ആര്‍ക്കും നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ആ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്‍കാമെന്ന് മുത്തച്ഛനെന്തിന് സമ്മതിച്ചു?

ദേവ:മുത്തച്ഛന്‍ സ്വമനസ്സാലെ സമ്മതിച്ചതല്ല.അവര്‍ മുത്തച്ഛനെക്കൊണ്ട് സമ്മതിച്ചതാണത്രെ..

ശില്പി:അതെ ഉണ്ണി..ഞാന്‍ ഞാന്‍..

(ബ്രഹ്മദത്തന്‍ മുത്തച്ഛനെ അകത്തേക്ക്കൊണ്ടുപോകുന്നു.നിമിഷം.പഥികന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു.അയാള്‍ ആകെ പരവശനാണ്)

ദേവ:നിങ്ങളാരാണ്?

പഥി:(മൗനം)

ദേവ:-നിങ്ങള്‍ക്കെന്താണ് വേണ്ടത്?

പഥി:-(കിതപ്പോടെ)എനിക്ക്..എനിക്ക്..കുറച്ച് വെള്ളം വേണം.

(ദേവദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോകുന്നു.ഈ സമയം പഥികന്‍ മുറിയാകെ നോക്കിക്കാണുന്നു.ദേവദത്തന്‍ വെള്ളവുമായി വരുന്നു.പഥികന്‍ വാങ്ങിക്കുടിക്കുന്നു.)

പഥി:ഇതൊരു ശില്പിയുടെ വീടല്ലേ?ഞാനന്വേഷിക്കുകയായിരുന്ന ശില്പിയുടെ വീട്.

ദേവ:-നിങ്ങളന്വേഷിക്കുന്ന ശില്പിയോ?

പഥി:അതെ,എനിക്കാ ശില്പിയെ കണ്ടെത്തണം.അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടെത്താനാണ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഞാനീ യാത്ര ആരംഭിച്ചത്.

ദേവ:-നിങ്ങളുദ്ദേശിക്കുന്നത്…

പഥി:-(അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ)അദ്ദേഹത്തെ എനിക്ക് കണ്ടെത്തിയേ കഴിയൂ.അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍..എന്റെ നാട്…

ദേവ:എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.

പഥി:-പറയൂ,ഇതാ ശില്പിയുടെ വീടല്ലേ…

ദേവ:-ഒരു ശില്പിയുടെ വീടാണ്.പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ തേടിവന്ന ശില്പി?

പഥി:-അതെ,അദ്ദേഹത്തെത്തന്നെ.വിരല്‍ത്തുമ്പുകൊണ്ട് അത്ഭുതങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അതുല്യനായ ശില്പി.അദ്ദേഹത്തിന് മാത്രമേ ആ ശില്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുവാന്‍ കഴിയൂ.പക്ഷെ അത് പാടില്ല.

(മുത്തച്ഛന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു)

ശില്പി:നീ ഇതുവരെ തേടിനടന്ന ശില്പി ഞാനാണ്..

പഥി:ശില്പീ…ഞാന്‍..ഞാന്‍ വന്നത്..

ശില്പി:എനിക്കറിയാം..ആ ശില്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നു പറയാനല്ലേ..

പഥി:അതെ,ആ ശില്പങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും പൂര്‍ണ്ണമാകാന്‍ പാടില്ല..

ദേവ:-അതെന്തുകൊണ്ട്?

പഥി:ഇതിനുപുറത്ത് അവര്‍ പൂപ്പന്തലുകള്‍ ഉയര്‍ത്തിത്തുടങ്ങി;ശില്പങ്ങള്‍ കുടിയിരുത്താന്‍.അവരുടെ അനുയായികള്‍ വാളുകള്‍ക്ക് മൂര്‍ച്ചകൂട്ടുകയാണ്;ഈ ഭൂമിയെ വെട്ടിമുറിക്കുവാന്‍..

ശില്പി:-അയ്യോ…

ദേവ:-സത്യമാണോ നിങ്ങളീപ്പറയുന്നത്?

പഥി:-അതെ.അവര്‍ നമ്മുടെ മണ്ണ് പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ കച്ചകെട്ടിനില്‍ക്കുകയാണ്.ഒരിക്കല്‍ വെട്ടിമുറിച്ചതിന് സാക്ഷിയാകേണ്ടിവന്നതിലുള്ള ദു:ഖം ഇപ്പോഴും കെട്ടടങ്ങിയിട്ടില്ല.അതിനുമുന്‍പ്…

ദേവ:അതെന്തൊരു സംഭവമായിരുന്നു..ഇന്നുവരെ ലോകം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കുടുയൊഴിക്കല്‍..അതിന്റെ മറവില്‍ നടന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യക്കുരുതി-

പഥി:അത് വീണ്ടുമിവിടെ ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍ പോകുന്നു.ശില്പീ..നിങ്ങളാ ശില്പങ്ങള്‍ അവരെ ഏല്പിക്കരുത്.

ദേവ:അതെ മുത്തച്ഛാ..അത് പാടില്ല.ഭാരത ചരിത്രത്തിന്റെ സുവര്‍ണ്ണത്താളുകളീല്‍ ഒന്നിലേറെ പ്രാവിശ്യം രക്തക്കറ പുരണ്ടു..അതിനി അനുവദിച്ചുകൂടാ..

ശില്പി:ഞാനാ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്കിയിട്ടില്ല.എനിക്കതിന് കഴിയുകയുമില്ല.സംശയിക്കേണ്ട ഞാന്‍ പറയുന്നത് സത്യമാണ്.

പഥി:മതി..മതി..ഞാന്‍ പോകുന്നു.എനിക്ക് ഒത്തിരിക്കര്യങ്ങള്‍ ഇനിയുമുണ്ട് ചെയ്തുതീര്‍ക്കാന്‍..

ശില്പി:ധൈര്യമായി പോകൂ കുട്ടീ..

ദേവ:-അതെ,നിങ്ങളുടെ പിന്നില്‍ എന്നം ഞങ്ങളുണ്ടായിരിക്കും.

(പഥികന്‍ പുറത്തേക്കും മുത്തച്ഛന്‍ അകത്തേക്കും പോകുന്നു.
ദേവദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ കാവി വേഷധാരി വരുന്നു)

കാവി:-എവിടെയാ കിഴവന്‍?എന്റെ ശില്പം പൂര്‍ത്തിയായോ?ചോദിച്ചതു കേട്ടില്ലേ?

ദേവ:-കേട്ടു.

കാവി:എന്നിട്ടും മൗനം..?

ദേവ:നിങ്ങള്‍ക്കായി ഒരു ശില്പം നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് മുത്തച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു..

കാവി:-എന്ത്?

ദേവ:-അതെ

കാവി:-എവിടെ അയാള്‍?എനിക്കായി ഒരു ശില്പം സാധ്യമാല്ലെന്നോ?

ദേവ:-ദയവായി നിങ്ങള്‍ ശാന്തനാകൂ.

കാവി:ഇനിയും എന്നെ കബളിപ്പിക്കാമെന്ന് കരുതേണ്ട.എനിക്ക് ഒരു ശില്പം വേണം.-എന്റെ ശില്പം-അതുംകൊണ്ടല്ലാതെ ഞാന്‍ മടങ്ങിപ്പോകില്ല.

ദേവ:-ഞാന്‍ മുത്തച്ഛനോട് പറയാം.

കാവി:-വേഗമായിരിക്കണം.

(ദേവദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോകുന്നു.പച്ച വേഷധാരി വരുന്നു.കാവി വേഷധാരി ചാരു കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്നു.)

(തുടരും)