അപൂര്‍ണ്ണ ശില്പങ്ങള്‍ ‌(നാടകം)

റിപ്പബ്ലിക് ദിനം പ്രമാണിച്ച് ഒരു നാടകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയാണ്.
16 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് ഞാനെഴുതിയതാണ്.ഇത് ആകാശവാണി തിരുവനന്തപുരം നിലയം പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

അവതരിപ്പിക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ vidushakan1@gmail.com എന്ന ഈമെയിലില്‍ അറിയിക്കാന്‍ അപേക്ഷ.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌—————————————————————————–

കഥാപാത്രങ്ങള്‍

മുത്തച്ഛന്‍

ബ്രഹ്മദത്തന്‍

ദേവദത്തന്‍

കാവിവേഷധാരി

പച്ചവേഷധരി

വെള്ളവേഷധാരി

പഥികന്‍

—————————————————————————————-

രംഗം-1

(ഒരു പഴയ ബംഗ്ലാവിന്റെ പൂമുഖമാണ് രംഗം.രംഗത്ത് ഇടതുവശത്തയി ഒരു ചാരുകസേര കാണാം.കസേരയില്‍ വയസ്സനായ ശില്പി(മുത്തച്ചന്‍)ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.എന്തോ ആലോചനയിലാണ്.നിമിഷം.ബ്രഹ്മദത്തന്‍ അകത്തുനിന്നും വരുന്നു.)

ബ്രഹ്മ:-മുത്തച്ഛാ.. മുത്തച്ഛാ…

ശില്പി:-എന്താ കുഞ്ഞേ..

ബ്രഹ്മ:-മുത്തച്ഛന്‍ എന്തോ വല്യ ആലോചനയിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു?

ശില്പി:-ങ്ങ്ഹാ..ഇനി ചിലപ്പോ ആലോചനകള്‍ക്കൊന്നും സമയം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ..ജീവിതമല്ലേ,അതിനൊരു പളുങ്കുപാത്രത്തിന്റെ വിലയേയുള്ളൂ.എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും നിലത്തുവീണ് പൊട്ടിത്തകരാവുന്നതാണ്.

ബ്രഹ്മ:-ഓ തത്വശാസ്ത്രം?

ശില്പി:-ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നമാകുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും വല്യ തത്വചിന്തകന്മാരായിത്തീരും.

ബ്രഹ്മ:-ആന്തരാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ ആഡംബരങ്ങള്‍കൊണ്ട് മരണത്തെ ജയിക്കമെന്ന വ്യാമോഹം..

ശില്പി:-നിന്റെ വ്യാഖ്യാനം നന്നായി.ങ്ങ്ഹാ..പിന്നെ നിന്റെ ശില്പത്തിന്റെ പണി ഏതുവരെയായി?

ബ്രഹ്മ:-പുരോഗമിക്കുന്നു.പക്ഷെ മുത്തച്ഛാ…

ശില്പി:-പൂര്‍ണ്ണതയിലെത്തുമെന്ന വിശ്വാസം നിനക്കില്ല എന്നല്ലേ പറയാന്‍ വന്നത്?

ബ്രഹ്മ:-അതെ മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:-പക്വതയുള്ള ഒരു മനസ്സിന് മാത്രമേ പൂര്‍ണ്ണതയുള്ള ഒരു കലാസൃഷ്ടിക്ക് രൂപം നല്‍കാനാവൂ.

ബ്രഹ്മ:-അതിന് ഞാനെന്താണ് വേണ്ടത് മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:-ഒറ്റവാക്കിലുള്ള ഒരു പരിഹാരം ഈ മുത്തച്ഛന്റെ കയ്യിലിലുണ്ണീ..കാത്തിരിക്കുക,കാലം നിന്നെ പൂര്‍ണ്ണനാക്കും.

ബ്രഹ്മ:-അതുവരെ എന്റെ ശില്പം അപൂര്‍ണ്ണാവസ്ഥയില്‍ തുടരണമെന്നോ..

ശില്പി:-അതെ.ശില്പിക്ക് ഒരു തപസ്യയാണ്,ഒരു കലാസൃഷ്ടിക്ക് രൂപം നല്‍കുക എന്നത്.ചിലപ്പോള്‍ അതിന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടിവന്നേയ്ക്കാം..എങ്കിലും നമ്മള്‍ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നേ പറ്റൂ..

ബ്രഹ്മ:-മുത്തച്ഛന്‍ കണ്ടോ എന്റെ ആ അപൂര്‍ണ്ണ ശില്പം?

ശില്പി:-ഞാന്‍ കണ്ടു.എനിക്കത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.നീ അത് സാവധാനം പൂര്‍ത്തിയാക്കുക.ഭാരതാംബയുടെ ചൈതന്യത്തെയല്ലേ അതിലാവാഹിക്കാന്‍ നീ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ബ്രഹ്മ:-അതെ,ഭാരതാംബയുടെ പുതിയൊരു ശില്പം,അതാണെന്റെ സ്വപ്നം.പക്ഷെ മുത്തച്ഛാ..ആ ശില്പത്തിന്റെ മുഖത്തെ ദൈന്യത..ആ പേടിച്ചരണ്ട മിഴികള്‍.. ദാഹംകൊണ്ട് വിടര്‍ന്ന ആ ചുണ്ടുകള്‍..ഈ രൂപം ഒരിക്കലും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.പക്ഷെ എങ്ങിനെയോ…ഞാന്‍ കുറേ നാളായി അവ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു..പുഞ്ചിരി തൂകിനില്‍ക്കുന്ന നിത്യസ്വരൂപിണിയായ ഭാരതാബ-അതാണെന്റെ ലക്ഷ്യം.

ശില്പി:-എത്ര സുന്ദരമായ ലക്ഷ്യം!ഉണ്ണീ..അത്തരത്തിലൊരു ശില്പം നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ നിനക്ക് കഴിയും,കഴിയണം.

ബ്രഹ്മ:-തീര്‍ച്ചയായും മുത്തച്ഛാ..ആ ശില്പത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണതയ്ക്ക് വേണ്ടിവന്നാല്‍ എന്റെ ജീവന്‍പോലും ബലിയര്‍പ്പിക്കാന്‍ ഞാനൊരുക്കമാണ്.

ശില്പി:-(പെട്ടെന്ന്)ഉണ്ണീ…
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
ബ്രഹ്മ:-അതെ മുത്തച്ഛാ..എന്റെ മനസ്സിപ്പോഴും പറയുന്നു എനിക്കത്തരത്തിലൊരു ശില്പത്തിന് രൂപം നകകാന്‍ കഴിയുമെന്ന്.

ശില്പി:-നിന്റെ ആഗ്രഹം സഫലമാകട്ടെ.കുട്ടീ,അതിനായി ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം.

ബ്രഹ്മ:-മുത്തച്ഛന്റെ അനുഗ്രഹം മാത്രം മതിയെനിക്ക്.

ശില്പി:-അതെപ്പോഴും ഉണ്ണിക്കുണ്ടാവും.എനിക്കുശേഷം എന്റെ പാത പിന്‍തുടരാന്‍ എന്നേക്കാള്‍ സമര്‍ത്ഥനായ എന്റെ ഉണ്ണിയുണ്ടല്ലോ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നുന്നു.
മതി..മതി..എനിക്ക് തൃപ്തിയായി.ഉണ്ണിക്കറിയോ പണ്ടെനിക്കും ഇത്പോലൊരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു..

ബ്രഹ്മ:-മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:-അതെ ഉണ്ണി,അന്നദാതാവും കരുണാമയിയുമായ ഭാരതാംബ തന്റെ പ്രിയ പുത്രര്‍ക്ക് അനുഗ്രഹവചസുകള്‍ ചൊരിയുന്ന സുന്ദരരൂപം.പക്ഷെ അതെന്നോ തകര്‍ക്കപ്പെട്ടു.ആ തകര്‍ച്ചയുടെ ആഘാതത്തില്‍നിന്ന് മോചനം നേടാന്‍ ഇന്നുവരെ ഈ മുത്തച്ഛന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഞാന്‍ തോറ്റുമടങ്ങിയയിടത്ത് എന്റെ ഉണ്ണി ജയിക്കണം!

(ബ്രഹ്മദത്തന്റെ അനുജന്‍ ഓടിക്കിതച്ചെത്തുന്നു.)

ദേവദത്തന്‍:-(പുറത്തുനിന്ന്)മുത്തച്ഛാ..മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:-എന്താ..എന്താ…

ദേവ:-മുത്തച്ഛനത് മറന്നു..മുത്തച്ഛനത് മറന്നോ?

ശില്പി:-എന്താണ് ദേവാ…

ദേവ:-ഇന്നവര്‍ വരും.അതെ ഇന്നവര്‍ വരും..

ബ്രഹ്മ:-ദേവാ..നീ ആരുടെ കാര്യമാണിപ്പറയുന്നത്?
(മുത്തച്ഛന് മൗനം)

ദേവ:-ഞാന്‍ പറയുന്നതോ,ചേട്ടനുമത് മറന്നു.ആ ശില്പങ്ങള്‍ക്കായി അവരിന്ന് വരും.ശില്പവുമായല്ലാതെ അവര്‍ മടങ്ങില്ല.ഇന്ന് ആഗസ്റ്റ് 15 ആണ്.

ബ്രഹ്മ:-ദേവാ…

ദേവ:-അതെ ചേട്ടാ..

ശില്പി:-അതെ അവരിന്ന് വരും.

ബ്രഹ്മ:-മുത്തച്ഛനാ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം കൊടുത്തോ?

ദേവ:-ഇല്ല,മുത്തച്ഛനാ പണി തുടങ്ങിയതുപോലുമില്ല.

ശില്പി:-അതെ ഉണ്ണി,ഞാന്‍ ആശില്പങ്ങളുടെ പണി ഇതുവരെ ആരംഭിച്ചിട്ടില്ല.

ദേവ:-ഇന്ന് നാം അവരോട് എന്ത് പറയും?

ശില്പി:-ഉണ്ണീ..ഞാന്‍ നിസ്സഹായനാണ്.

ദേവ:-മുത്തച്ഛന്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു.വയ്യങ്കിലെന്തിനേറ്റു?

ശില്പി:-അല്ലാതെന്തു ചെയ്യും?നാം ശില്പിമാരല്ലേ?ശില്പങ്ങള്‍ പണിയുക എന്നതല്ലേ നമ്മുടെ കര്‍ത്തവ്യം?

ബ്രഹ്മ:-പിന്നെന്തുകൊണ്ട്…

ശില്പി:-ഉണ്ണീ..ആ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നലകാന്‍ കഴിയില്ല.അതെ,ആര്‍ക്കും കഴിയില്ല.

ദേവ:-മുത്തച്ഛാ…

ശില്പി:-അതെ കുട്ടി,കഴിഞ്ഞ 62 വര്‍ഷങ്ങളായി ഞാനാ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്‍കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.ഇന്നുവരെ എനിക്കതിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.ഇനിയൊരാള്‍ക്ക് കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും എനിക്കില്ല.

ദേവ:-പക്ഷെ മുത്തച്ഛാ..

ശില്പി:-നീ ഭയപ്പെടേണ്ട,അവര്‍ വരട്ടെ…അവര്‍ വരട്ടെ…

ദേവ:-കഴിഞ്ഞ ആഗസ്റ്റ് 15 നും അവര്‍ വന്നു.അവരുടെ ശില്പങ്ങള്‍ കാണാഞ്ഞ് അവര്‍ മുത്തച്ഛനുനേരെ കത്തിയോങ്ങി..

ബ്രഹ്മ:-എന്ത്…

ദേവ:-അതെ ചേട്ടാ..പിന്നെ,ഞാനൊരുവിധം അവരെ പറഞ്ഞയയ്ക്കുകയായിരുന്നു.ഇന്ന് അവര്‍ അങ്ങനെ മടങ്ങില്ല.

ബ്രഹ്മ:-ആര്‍ക്കും നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ആ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്‍കാമെന്ന് മുത്തച്ഛനെന്തിന് സമ്മതിച്ചു?

ദേവ:-മുത്തച്ഛന്‍ സ്വമനസ്സാലെ സമ്മതിച്ചതല്ല.അവര്‍ മുത്തച്ഛനെക്കൊണ്ട് സമ്മതിച്ചതാണത്രെ..

ശില്പി:-അതെ ഉണ്ണി..ഞാന്‍ ഞാന്‍..

(ബ്രഹ്മദത്തന്‍ മുത്തച്ഛനെ അകത്തേക്ക്കൊണ്ടുപോകുന്നു.നിമിഷം.പഥികന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു.അയാള്‍ ആകെ പരവശനാണ്)

ദേവ:-നിങ്ങളാരാണ്?

പഥി:-(മൗനം)

ദേവ:-നിങ്ങള്‍ക്കെന്താണ് വേണ്ടത്?

പഥി:-(കിതപ്പോടെ)എനിക്ക്..എനിക്ക്..കുറച്ച് വെള്ളം വേണം.

(ദേവദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോകുന്നു.ഈ സമയം പഥികന്‍ മുറിയാകെ നോക്കിക്കാണുന്നു.ദേവദത്തന്‍ വെള്ളവുമായി വരുന്നു.പഥികന്‍ വാങ്ങിക്കുടിക്കുന്നു.)

പഥി:-ഇതൊരു ശില്പിയുടെ വീടല്ലേ?ഞാനന്വേഷിക്കുകയായിരുന്ന ശില്പിയുടെ വീട്.

ദേവ:-നിങ്ങളന്വേഷിക്കുന്ന ശില്പിയോ?

പഥി:-അതെ,എനിക്കാ ശില്പിയെ കണ്ടെത്തണം.അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടെത്താനാണ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഞാനീ യാത്ര ആരംഭിച്ചത്.

ദേവ:-നിങ്ങളുദ്ദേശിക്കുന്നത്…

പഥി:-(അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ)അദ്ദേഹത്തെ എനിക്ക് കണ്ടെത്തിയേ കഴിയൂ.അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍..എന്റെ നാട്…

ദേവ:-എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.

പഥി:-പറയൂ,ഇതാ ശില്പിയുടെ വീടല്ലേ…

ദേവ:-ഒരു ശില്പിയുടെ വീടാണ്.പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ തേടിവന്ന ശില്പി?

പഥി:-അതെ,അദ്ദേഹത്തെത്തന്നെ.വിരല്‍ത്തുമ്പുകൊണ്ട് അത്ഭുതങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അതുല്യനായ ശില്പി.അദ്ദേഹത്തിന് മാത്രമേ ആ ശില്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുവാന്‍ കഴിയൂ.പക്ഷെ അത് പാടില്ല.

(മുത്തച്ഛന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു)

ശില്പി:-നീ ഇതുവരെ തേടിനടന്ന ശില്പി ഞാനാണ്..

പഥി:-ശില്പീ…ഞാന്‍..ഞാന്‍ വന്നത്..

ശില്പി:-എനിക്കറിയാം..ആ ശില്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നു പറയാനല്ലേ..

പഥി:-അതെ,ആ ശില്പങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും പൂര്‍ണ്ണമാകാന്‍ പാടില്ല..

ദേവ:-അതെന്തുകൊണ്ട്?

പഥി:-ഇതിനുപുറത്ത് അവര്‍ പൂപ്പന്തലുകള്‍ ഉയര്‍ത്തിത്തുടങ്ങി;ശില്പങ്ങള്‍ കുടിയിരുത്താന്‍.അവരുടെ അനുയായികള്‍ വാളുകള്‍ക്ക് മൂര്‍ച്ചകൂട്ടുകയാണ്;ഈ ഭൂമിയെ വെട്ടിമുറിക്കുവാന്‍..

ശില്പി:-അയ്യോ…

ദേവ:-സത്യമാണോ നിങ്ങളീപ്പറയുന്നത്?

പഥി:-അതെ.അവര്‍ നമ്മുടെ മണ്ണ് പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ കച്ചകെട്ടിനില്‍ക്കുകയാണ്.ഒരിക്കല്‍ വെട്ടിമുറിച്ചതിന് സാക്ഷിയാകേണ്ടിവന്നതിലുള്ള ദു:ഖം ഇപ്പോഴും കെട്ടടങ്ങിയിട്ടില്ല.അതിനുമുന്‍പ്…

ദേവ:-അതെന്തൊരു സംഭവമായിരുന്നു..ഇന്നുവരെ ലോകം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കുടുയൊഴിക്കല്‍..അതിന്റെ മറവില്‍ നടന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യക്കുരുതി-

പഥി:-അത് വീണ്ടുമിവിടെ ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍ പോകുന്നു.ശില്പീ..നിങ്ങളാ ശില്പങ്ങള്‍ അവരെ ഏല്പിക്കരുത്.

ദേവ:-അതെ മുത്തച്ഛാ..അത് പാടില്ല.ഭാരത ചരിത്രത്തിന്റെ സുവര്‍ണ്ണത്താളുകളീല്‍ ഒന്നിലേറെ പ്രാവിശ്യം രക്തക്കറ പുരണ്ടു..അതിനി അനുവദിച്ചുകൂടാ..

ശില്പി:-ഞാനാ ശില്പങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്കിയിട്ടില്ല.എനിക്കതിന് കഴിയുകയുമില്ല.സംശയിക്കേണ്ട ഞാന്‍ പറയുന്നത് സത്യമാണ്.

പഥി:-മതി..മതി..ഞാന്‍ പോകുന്നു.എനിക്ക് ഒത്തിരിക്കര്യങ്ങള്‍ ഇനിയുമുണ്ട് ചെയ്തുതീര്‍ക്കാന്‍..

ശില്പി:-ധൈര്യമായി പോകൂ കുട്ടീ..

ദേവ:-അതെ,നിങ്ങളുടെ പിന്നില്‍ എന്നം ഞങ്ങളുണ്ടായിരിക്കും.

(പഥികന്‍ പുറത്തേക്കും മുത്തച്ഛന്‍ അകത്തേക്കും പോകുന്നു.
ദേവദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ കാവി വേഷധാരി വരുന്നു)

കാവി:-എവിടെയാ കിഴവന്‍?എന്റെ ശില്പം പൂര്‍ത്തിയായോ?ചോദിച്ചതു കേട്ടില്ലേ?

ദേവ:-കേട്ടു.

കാവി:-എന്നിട്ടും മൗനം..?

ദേവ:-നിങ്ങള്‍ക്കായി ഒരു ശില്പം നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് മുത്തച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു..

കാവി:-എന്ത്?

ദേവ:-അതെ

കാവി:-എവിടെ അയാള്‍?എനിക്കായി ഒരു ശില്പം സാധ്യമാല്ലെന്നോ?

ദേവ:-ദയവായി നിങ്ങള്‍ ശാന്തനാകൂ.

കാവി:-ഇനിയും എന്നെ കബളിപ്പിക്കാമെന്ന് കരുതേണ്ട.എനിക്ക് ഒരു ശില്പം വേണം.-എന്റെ ശില്പം-അതുംകൊണ്ടല്ലാതെ ഞാന്‍ മടങ്ങിപ്പോകില്ല.

ദേവ:-ഞാന്‍ മുത്തച്ഛനോട് പറയാം.

കാവി:-വേഗമായിരിക്കണം.

(ദേവദത്തന്‍ അകത്തേക്ക് പോകുന്നു.പച്ച വേഷധാരി വരുന്നു.കാവി വേഷധാരി ചാരു കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്നു.)

(തുടരും)